Ondernemers zijn in principe uitstekende onderhandelaars en lossen het merendeel van hun problemen wel zelf op. Maar soms hebben ze een duwtje in de rug nodig b.v. van een neutrale derde. En zo zijn er velen: verzoeners, verzoeningscomit\u00e9s, geschillencommissies, vrederechters, ombudsmannen\/vrouwen, erkende bemiddelaars, ondernemingsbemiddelaars enz\u2026<\/p>\n
Algemeen spelen bemiddelaars een essenti\u00eble rol bij de conflictoplossing: in een strikt vertrouwelijk kader trekken zij de communicatie tussen partijen terug vlot, maken ze een correcte belangenanalyse en brengen zij op niet dwingende wijze de partijen zo mogelijk tot een bemiddelingsakkoord. Soms gebeurt dit reeds na \u00e9\u00e9n of twee sessies tot verbazing van soms zeer kritische partijen en raadslieden\u2026<\/p>\n
Binnen het ondernemingsrecht stelt men in de praktijk vast dat de \u201condernemingsbemiddelaar\u201d en de \u201cerkende bemiddelaar\u201d wel eens door elkaar worden gehaald. Zowel de inhoudelijke als de formele rol van een \u201cerkend bemiddelaar\u201d en een \u201condernemingsbemiddelaar\u201d zijn immers onvoldoende gekend. De vrij algemene terminologie en mogelijke overlappingen helpen zeker niet om de beide functies uit elkaar te houden en roepen integendeel meer vragen dan antwoorden op.<\/p>\n
Kernachtig zouden wij beide figuren als volgt omschrijven:<\/p>\n